*****

Θα ήθελα να πάμε στο Λυκαβηττό, να πάρουμε μία κόκα κόλα και ένα πατατάκι και να κάτσουμε να βλέπουμε τα αστέρια, να τα εντοπίζουμε ένα ένα, να κάνουμε ευχές για όλο το χρόνο μπροστά μας και να διαλέξουμε και το δικό μας αστέρι.
Όταν είμαι έξω το βράδυ κοιτάζω τον ουρανό και προσποιούμαι ότι είσαι δίπλα μου.
Αν δεν υπήρχε η οροφή θα περνούσα έτσι όλη τη νύχτα.

Τον λατρεύω, δεν τον αγαπάω απλά...

Μου ζητάς να παραιτηθώ.
Τόσο εύκολο ήταν για εσένα;
Για εμένα δεν είναι καθόλου. Δεν ξέρεις πόση αγάπη έχω για εσένα για να μπορώ με μία μολυβιά να σε διαγράψω και να συνεχίσω σαν να μην ήμασταν ποτέ μαζί.
Είναι τόση πολλή που αν δεν την μοιραστώ (μαζί σου!) θα με φάει.

Δεντράκι βάστα!

Έκλεισε μία επιχείρηση εδώ κοντά και άφησε τα δέντρα που είχε στις ζαρντινιέρες.
Σχεδόν όλα τα πήρανε οι γείτονες φαντάζομαι.
Άφησαν δύο, οι γλάστρες των οποίων είναι βιδωμένες στο πεζοδρόμιο και δεν μπορούν λοιπόν να τις σηκώσουν.
Το ένα δεντράκι μαράθηκε.
Το άλλο και αυτό σχεδόν μαράθηκε.
Θα πάω το βράδυ να το πάρω, να το φέρω σπίτι, να το βάλουμε σε μία γλάστρα μπας και αναστηθεί.
Εδώ δεν αφήνουμε ένα μαραμένο δεντράκι να πεθάνει και θα αφήσουμε ολόκληρη αγάπη να σβήσει;

 









Update: εκτός του ότι έπεσα πάνω σε γείτονα και έκανα την αδιάφορη 10 το βράδυ σε άσχετο δρόμο που δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, το δεντράκι "μας" δεν ξεριζώνεται με τίποτα! Ίσως να έχουν βιδώσει και τις ρίζες του! Δεν παραιτήθηκα όμως αγάπη μου. Γύρισα σπίτι, γέμισα έναν κουβά νερό και πήγα και το πότισα. Θα πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ. Τελικά τυχαία και το δεντράκι είναι πεισματάρικο και ανάποδο σαν κι εσένα;

...

Ό,τι και να κάνω πάλι στη θλίψη καταλήγω. 

Δεν μπορώ να ελέγξω τίποτα.

Πώς να τα βάλω με όλον τον κόσμο;

Ο μακελάρης των λέξεων...

"Μου φαίνεται τόσο παρελθοντικό ό,τι είχαμε..."

ενώ εγώ...